گام اول

ميخوام يه چيز دردناك رو تعريف كنم.چيزي كه تمام شادي هاي

زندگيمو از بيخ و بن به آتيش كشوند.چيزي كه چنان داغي رو قلبم

گذاشت كه واقعا بعد از مدتها هنوز هم هيچ چيز نميتونه اون طور كه بايد

و شايد خوشحالم كنه.نميدونم شايد زودرنجيها و رفتارهاي نا مناسبم به قول شما ها...

هم ناشي از همين درد بي مرهم زندگيم باشه.دردي كه حتي زمان

هم با تمام دانش پزشكيش هنوز نتونسته درمونش كنه.

مينويسم تموم اون لحظه ها رو مينويسم تا هميشه يادم باشه كه توي

وجودم دردی نهان است که کسی جزخدا که به من هدیه داده نمی داند پس بگذارید به اینجا پناه ببرم و جبران بی خوابی هام را بکنم ...سوخت بال پروازم و شکست قلم احساسم، نه توان پرکشیدن دارم و نه مجال نوشتن،

تا شاید اندکی کم شود از اندوه درون.

شبانه دلم تنگ است و سوی نگاهم غریبانه روشنای دیدگانی آشنا را می جوید و من گم

شدم در میان ابرهای خیال.